Alpe d'HuZes 2010

De mooiste beklimming op de Alpe d'Huez. Tot voor kort dacht ik dat dat zou zijn met een droomstart vanaf beneden naar boven stormen en dan uiteindelijk met een tijd van onder de 60 minuten bovenkomen alles voorbij knallend in een blinde waas. Armen omhoog over de finish en eeuwig roem vergaren en grootse verhalen vertellen over hoe snel ik wel niet was. Ik zou vliegen over het asfalt het nog net aanraken zo snel zou het allemaal gaan.
Na 4 juni is alles anders. De mooiste klim op de Alpe d'Huez duurde voor mij op precies te zijn 3 uur 33 minuten en 37 seconde . Het is de mooiste ooit. Ik heb samen met Monique iedere cm asfalt beleefd. Bij iedere kaarsje stil gestaan. Met veel emotie dan weer op weg naar de volgende bocht. Daar weer hetzelfde. Water gedragen voor Monique want ja de bidons waren er ook nog. Gezorgd voor mijn zus op die rot berg die niet minder steil lijkt te worden. In bocht 14 stil staan bij het kaarsje van Annemarie, langs bocht 11 gaan want daar stond een kaarsje voor Pa en Nelleke had er een kaarsje voor opa en oma de Graaf neer gezet. Op naar bocht 1 waar het kaarsje stond voor Marina. Kom op Mo nog het laatste stukje naar de finish ik help je wel. Uiteindelijk Mo nog het laatste duwtje geven zodat zij als eerst over de finish gaat. 3 uur 33 minuten en 37 seconde hebben we genoten. Iemand anders boven zichzelf uit laten stijgen en zelf als 2e over de finish dat is pas mooi klimmen.


Ferry

Daar stonden we dan om 5 uur ‘s ochtend aan de voet van de Alpe d’Huez. Pikkedonker, opgesteld in rijen van 6 breed, voor een lengte van zo’n halve kilometer! Gespannen gezichten, de laatste materiaalchecks werden uitgevoerd en het overgebleven ontbijt werd nog even vakkundig naar binnen gestouwd.

Helaas waren we incompleet. Een van de gangmakers uit ons team, mijn broer Tom, was strontziek en echt niet in staat om te fietsen. Door hem bij alle teamleden in gedachten mee te nemen is hij echter het vaakst boven geweest van ons allemaal! Gelukkig weten we dan ook dat hij het wel kan, getuige de vele beklimmingen in de trainingen die vooraf gingen! Kom Monique, ze gaan starten.. het gaat nu echt gebeuren!

Er was nog een flinke prestatie te leveren en geld te verdienen voor KWF. 3 keer was mijn minimale doel, 4 keer het streven.. zit het erin?

Rond half zes was het dan zover en mochten we vertrekken. We gingen massaal richting bocht 21 alwaar de kaarsen ons tegemoet branden. Alles wat je hoorde was het geluid van fietsen, renners en vogels en zo gingen we gezamenlijk in een regelrechte flow naar het eerste tussenpunt, ‘La Garde.’ Wat een prachtmoment.

En toen begon het zweten, zwoegen en het hartelijk in ontvangst nemen van alle aanmoedigingen. De eerste keer naar boven viel best tegen. Stroeve benen en geen ritme. Toch gehaald en na een zeer koude afdaling begonnen aan de tweede klim. Die ging al lekkerder en met wat kleine eetstops tussendoor was het inmiddels 12.15 uur en kwam ik voor de 3e keer boven!! Juichend en al want mijn minimale doelstelling was bereikt! pfoei... dat voelt goed zeg :-)

Boven kwam ik Wim de Jager tegen, de man waar ik eerder over geschreven heb en ik mede voor gefietst heb. Ook hij is 1 keer naar boven gekomen op de fiets van zijn zoon! Groot respect Wim en geniet van je lekkere, koude biertje!

Nu kijken wat er nog in de pijplijn zit. Zit die 6x er ook in? Na een stevig soepje en wat chips rond half twee begonnen aan de vierde klim. Alleen shit.. Alsof er een last was weggevallen, was ook de energie erbij weggevloeid. Mijn rugpijn begon heftig terug te komen, ritme was zeer ver te zoeken (7-10 km per uur ipv gemiddeld 8) en het werd warm... heel  heel warm.

Met hangen en wurgen heb ik uiteindelijk de massagepost bereikt in bocht 7. Ik kwam zowat naar binnen rijden om op de tafel te belanden. Het probleem was duidelijk. Een compleet vergrendelde onderrug. Alleen met een gerichte massage te verhelpen. “Hoe lang moet je nog”  en ik zei “nog een halve beklimming” want dat was ineens het hoogst haalbare! “Daar gaan we samen voor zorgen” en met die woorden zat ik meer op mijn fiets.

Twee bochten verder stonden onze fantastische supporters te knallen met de boombox, te juichen met Aaron in de rugzak en iedereen die langskwam te bevoorraden met lieve woorden, chips en drinken! Te leuk om direct voorbij te rijden dus weer even gestopt om me op te laden.

Toch was er ook nog 235 euro te behalen met die laatste beklimming. Hup, weer op de fiets met mijn inmiddels houten kont, walkman af, afzien en genieten van alle toejuichingen.

Kom op Dick, Lekker bezig Dick.... (naambordje hing voorop dus dat hielp bij het aanmoedigen ;-) ) je bent er bijna Dick... “Nog maar 5 bochten...” (Dat is wat er ook op de grond stond bij bocht 6! De kabouters hadden ‘s nachts ook het een en ander aan het asfalt toevertrouwd wat de volgende dag goed te lezen was! )

4,3,2.... 1    FINISH ..... YES!!!! Juichend knalde deze jongen over de finish! Het doel was bereikt, 1 jaar training en werving hadden haar vruchten afgeworpen!

Snel naar beneden om ook mijn koude biertje te gaan verzilveren, onze eigen supporters te omhelzen en de andere kampioenen aan te moedigen die nog zo hard aan het zwoegen waren.

Alpe d’Huzes, donateurs, supporters -> hartelijk bedankt voor deze mooie ervaring! Het was een groot plezier om mij hiervoor in te zetten.

Dick Silvius

Na een jaar voorbereiding en het werven van sponsors was het dan toch zo ver. De reis naar Frankrijk werd aanvaard, en met een auto volgeladen met kleding, kids, 3 fietsen en dakkoffer met nog meer bagage gingen we op weg.

Aangekomen in ons apartement in Villard Reculas werden we hartelijk onvangen door de eigenaar en eigenares. Werkelijk schitterend gelegen temidden van groene bergen met besneeuwde toppen had ons uitzicht nog het meest weg van een ansichtkaart, echt fenomenaal!

Na het uitpakken, eten e.d. was het tijd voor een duik in het zwembad met de kids, en even relaxen in de jacuzzi(ja we hadden onszelf erg verwend met dit apartement, maar dat mag soms wel eens). Toen zat de dag er op. Moe van de reis, die toch 12 uur geduurd had kropen we onder de wol.

De volgende dag was iedereen toch wel zenuwachtig. We hebben wel uitgeslapen, maar iedereen wilde toch graag weten of de training die we gemaakt hadden wel voldoende zou zijn.

Dus.. Op de fiets voor de eerste verkenning. Ik steek op de helft in, en klim naar boven. Om hierna helemaal af te dalen naar het dal, om hem daarna helemaal naar boven te fietsen. Poeh! dat valt niet mee.. eigenlijk blijkt voor mij al gauw dat ik een te hoog tempo aanhou, en als ik langzamer fiets ik het een stuk beter volhoud. Al met al valt het me mee hoe goed het gaat. Dat gaat donderdag best lukken.

De maandag heb ik ook nog een keer gefietst, en mijn fietstempo en hartslag nog beter onder controle gekregen. De enige keer dat ik ben afgestapt is om even wat te eten, want dat moet je wel blijven doen. Als je te weinig eet en drinkt dan kan ja dat op de berg duur komen te staan. Dus 2 volle bidons water mee, ontbijtkoek, mueslibrood en een banaan.In bocht 4 (bijna bovenaan dus) stak er nog een vervelende wind op die je natuurlijk altijd tegen hebt. maar ook dit mocht de pret niet drukken. Alles ging zoals het zou moeten. Het enige wat ik wel vreemd vond is dat bij het afdalen mijn nieuwe remblokken behoorlijk aan het piepen waren, maar ik dacht dat deze misschien nog even in moesten slijten.

Dinsdag en woensdag heb ik rust genomen, om bij te tanken voor donderdag. Als je al met spierpijn aan klim 1 begint dan lijkt me dat niet goed.

Toen Rob, een van de andere teamleden, en werkzaam bij een fietsenmaker echter dinsdagavond naar mijn voorrem keek, bleek dat deze helemaal niet meer terugveerde. Dit was mij nog nooit opgevallen, omdat hij dat met afgesleten(dunnere) remblokken wel deed.Het probleem bleek zich in het veermechanisme te bevinden en na diverse mislukte pogingen dit weer in het gareel te brengen reste er nog maar 1 conclusie. Morgen zo snel mogelijk naar de fietsenmaker voor een paar nieuwe remmen. want afdalen zonder goede remmen is tenslote levensgevaarlijk.

De woensdag was de dag voor mijn schoonmoeder. Zij ging de alpe 1 keer befietsen tijdens de Alpe d HuZus. wij hebben net voor bocht 1 (de laatste bocht) met de auto langs de kant gestaan om mensen naar boven de schreeuwen. Dit is een heel zwaar stuk, dus men kon een aanmoediging veelal hard gebruiken.Ook hebben wij vanaf hier Thijn op de aanhangfiets met Ferry naar boven laten fietsen. Iets wat echt een geweldige ervaring voor hem is geweest.Tijdens de rit van mijn schoonmoeder is er steeds iemand anders geweest om met haar omhoog te fietsen. Mijn broer Dick van bocht 16 naar bocht 6, ferry vanaf bocht 6 naar boven, en vanaf bocht 1 Monique en Nelleke, en Thijn dus op de aanhangfiets.Echt een geweldig gezicht.

Nadat iedereen boven was ben ik als een speer weer naar beneden gereden om snel bij de fietsenmaker een nieuwe remklauw te kopen. Deze hadden ze natuurlijk aleen in een duurdere versie en per complete set, zodat ik na een lichte financiele aderlating en een uur wachttijd bij de fietsenmaker toch weer snel naar boven kon rijden voor de groepsfoto van Alpe d HuZes.

s Avonds hebben Rob en Jip voor mij de nieuwe remmen gemonteerd, zodat alles klaar stond voor de grote dag..

Tijdens het avondeten voelde ik mij echter niet zo lekker, en ik kon ook niet echt lekker eten.Ik dacht dat ik het misschien te druk had gehad die dag, waardoor ik wat moe was. Dan maar wat onspannen in de jacuzzi, misschien helpt dat...nee dus... 
Ik voelde mij niet lekker worden en heb me afgedroogd en ben naar boven gegaan. Eenmaal boven heb ik een sprint moeten trekken naar het toilet. Het was goed mis...Ik hoopte nog dat het probleem nu verdwenen zou zijn, maar door die nacht ben ik niet meer bij het toilet weg geweest.

Dat was dus dat....een jaar lang getraind, en niet kunnen starten vanwege ziekte. Echt een rampschenario.Ik kon Monique s ochtends alleen maar succes wensen met haar klim. De rest van de koersdag heb ik in bed of bij het toilet doorgebracht.

s Avonds heeft mijn schoonvader een arts van het medisch team gevraagd om even te controleren. Ik bleek een behoorlijke maag-darm infectie te hebben. Vermoedelijk salmonella of zoiets.
Wat ik wel wil zeggen is dat Monique, Dick en Ferry erg solidair zijn geweest om mijn bike-chip mee naar boven te nemen in hun wielershirt. Op die manier ben ik toch een beetje meegeweest. Bedankt daarvoor!!

Het missen van de koersdag voelt voor mij als de verkeerde baan pakken bij het schaatsen tijdens de olympische spelen van Vancouver, maar waar ik dit wel goed mee kan relativeren is het feit dat ik  slechts een infectie heb en een dag moet missen die ik graag had meegemaakt,terwijl andere mensen aan het knokken zijn tegen die vreselijke ziekte Kanker, en al blij zouden zijn als ze nog even een normaal leven zouden kunnen leiden.

Dan is het meedoen aan deze dag ineens niet meer zo belangrijk. Het doel is nu al bereikt, de 10 miljoen zijn we al voorbij! Mijn kaars stond toch op die berg en heeft toch wel gebrand. Ik was in gedachten bij de rest van het team... en het team heeft gepresteerd!!!

Na de vrijdag rust en gisteren de thuisreis, mede mogelijk gemaakt door Imodium en Paracetamol, is het nu tijd om terug te kijken op de week, dit stukje te schrijven en verder uit te zieken.

Alpe DhuZes 2010... Het kan raar lopen.......

Tom