|
Mijn ervaringen bij de Alpe d'Huzes 2011
Al een aantal jaren fietsen mijn zus, haar kinderen en aanhang de Alpe d'Huez op in de Franse Alpen in de maand juni. Zij en haar gezin zijn al een paar keer zeer nauw betrokken geweest bij de ziekte kanker. Haar zoon was de eerste die hier een paar jaar geleden mee begon, hij wilde fietsen voor zijn vader die nu gelukkig genezen is van deze verschrikkelijke ziekte. Een stukje verwerking maar ook met de gedachte, hier moeten we voor strijden. Deze ziekte moet verslagen kunnen worden, hier moet onderzoek naar gedaan worden om al die mensen die nu kanker hebben of degene waar deze ziekte zich in de toekomst bij openbaart hoop te kunnen geven op herstel of in ieder geval een beter leven met kanker. En daar is heel veel geld voor nodig.
Dus al een paar jaar hoor ik de verhalen die mijn zus mee terug nam van deze gebeurtenis en dit maakte mij erg nieuwsgierig. Wat bezielt toch al die mensen en waar halen ze de moed vandaan om daar elk jaar naartoe te gaan en deze verschrikkelijke berg met zijn 21 haarspeldbochten ruim 13 kilometer lang elke keer weer op te fietsen.
Is dit een persoonlijk doel, doet men het voor de roem, is het iets van, deze berg heb ik nog niet gehad dus die moet ik nog doen of is dit een manier om verdriet te verwerken? En elk jaar worden het er meer, wat is dat toch? Het wordt ook elk jaar drukker op die berg in die week in juni, het wordt die week niet voor niets wéér de Hollandse berg genoemd.
Eenieder van ons wordt in zijn omgeving, gezin of op zijn werk wel geconfronteerd met iemand die kanker heeft. Zo ook ik en mijn gezin hebben de laatste paar jaren een paar dierbaren verloren aan deze ziekte en een paar die hier nog steeds tegen vechten.
Mijn man Hans en ik hadden mijn zus (Anneke) al een paar jaar gesponsord, maar vorig jaar vonden we het ook tijd om een keer als supporter mee te gaan en haar aan te moedigen.
Dus, zo gezegd zo gedaan.
Wij hebben begin vorig jaar een appartementje geboekt in het stadje zelf. Toen mijn kleindochter (Kimberly van toen 8 jaar) hiervan hoorde vroeg ze ons of zij met ons mee mocht, ook zij had een half jaar daarvoor haar opa (vader van mijn schoonzoon) verloren aan kanker.
Juni 2011, op naar Frankrijk. Aankomend onderaan de berg de Alpe d'Huez wisten we niet wat we zagen. Mijn zus en haar gezin zijn gek dat ze dit doen, stijl omhoog, de auto moest er flink aan trekken, en dan al die haarspeldbochten. Ik kon me niet voorstellen dat er mensen waren die hier de lol van inzagen.
Boven aangekomen in ons appartement kijken we naar beneden, we zitten eerste rang en kunnen zo verschillende bochten naar beneden zien. Appartementje dus niet slecht geboekt.
Volgende ochtend belt mijn zus, ik kom eraan. Haar eerste proefrit naar boven. Kletsnat van de regen en moe zie ik haar aankomen. Maar zij is niet de enige. De héle dag zie ik fietsers de berg op en neer gaan, gevaarlijk, want er rijden ook heel wat auto’s op en neer.
Maandagavond is de eerste bijeenkomst in het sportpaleis, wat een mensenmassa en wat een sfeertje. Hier wordt iedereen verwelkomd en er wordt uitgelegd hoe men het gaat aanpakken deze week. Verschillende mensen houden er een speech.
Nu krijg ik een beetje het een idee wat de drijfveer van deze mensen is. Eenieder die hier komt doet dit belangeloos, hebben het hele jaar al hard getraind om überhaupt die berg op te kunnen fietsen. Maar daar houdt het niet mee op, menigeen heeft moeten lobbyen om geld bijeen te krijgen. De een is deur aan deur gegaan om geld op te halen, de ander heeft op jaarmarkten gestaan met een kraampje om te collecteren of met oude spulletjes die werden verzameld en daar werden verkocht. Weer een ander heeft bedrijven aangeschreven of ze alstublieft geld wilden doneren of iemand heeft op zijn werk een bus neergezet waarin collega´s geld in kunnen doen. Een website geopend, bij winkels gevraagd of ze een collectebus konden neerzetten. Statiegeldbonnetjes die men in de winkel in een bus kan doen, enz. enz.
Want het is niet zo dat je een prijs krijgt als je die berg fietst, nee, je moet hiervoor een aardige prijs meenemen, wel te verstaan € 2500,-- voor een individuele deelnemer en € 15000,-- voor een team om deze berg zes keer op en af te mogen fietsen. En dit alles komt ten goede aan de kankerstichting het KWF, niets blijft aan de strijkstok hangen, wat bij andere organisaties (ik noem geen namen) wel vaak het geval is. Het héle gebeuren wordt belangeloos gedaan door vrijwilligers. Niemand die hier aan meewerkt wordt hier financieel beter van. Artsen die belangeloos meewerken, fysiotherapeuten, vrachtwagenchauffeurs die zich inzetten om alle goederen op de plaats van bestemming te krijgen. Mensen die voor het restaurant zorgen, achter de bar, geluidstechnici, schoonmakers, vrijwilligers langs het parcours. Iedereen die hieraan meewerkt doet dit zonder er iets voor terug te vragen. Niet te vergeten al die burgemeesters in de dorpjes langs deze berg, die elk jaar weer moeten gedogen dat het deze ene week anders moet dan normaal, ook zij werken hier belangeloos aan mee.
En dat is nu net waar ik zo door geraakt ben, de saamhorigheid, het geloof dat er toch nog zoveel goeds in de mensen zit dat dit kan, dat dit in deze tijd toch nog mogelijk is. Dat men echt nog wel wat voor die ander over heeft, dat men zich hiervoor echt wil inzetten.
Op deze avond kun je kaarsen kopen voor een dierbare die je in een bocht laat zetten. Wij hebben er verschillende gekocht, waarbij één voor mijn broer waar het op dit moment niet zo goed mee gaat, en één voor de opa van mijn kleindochter. De kaars voor opa moest van haar in bocht 1 gezet worden want hij was nummer 1 voor haar, bocht 1 was vlak bij ons appartement. Deze kaarsen zijn op de avond voor de Alpe d'Huzes aangestoken en zijn daar de héle nacht en dag blijven branden.
Ook kon je deze avond een wens of boodschap op grote vellen papier zetten wat mijn kleindochter dan ook gedaan heeft met de boodschap (voor opa van Krugten, die ik veel te vroeg hebben moeten missen, met hartjes erbij). Wat zit dat diep bij zo´n kind, de tranen rolden over mijn wangen.
De middag voor de Alpe d'HuZes heb je nog de Alpe d'Huzus. De dag vóór DE grote dag de Alpe d'HuZes fietsen vrijwilligers, partners, (schoon)zussen, (schoon)dochters, vrienden, vriendinnen, buurmeisjes enz. enz. van de kanjers (minimaal) 1 keer de Alpe d'Huez op, om een heel klein beetje te ervaren wat hun eigen kanjers voelen. Alpe d’HuZus is voor mensen die een directe binding hebben met een deelnemer van Alpe d'HuZes. Ook zij proberen een bedrag van minimaal € 666,-- euro mee te nemen of lobbyen voor de Alpe d'Huzesser waar zij sollidair mee zijn.
Donderdagochtend, D.day, de berg is deze dag verboden voor auto’s.
Om 04.00 uur ’s morgens word ik wakker van kabaal, men vertrekt naar beneden. Vanaf ons balkon zien we al die wielrenners naar beneden fietsen om op tijd bij de start te staan. Wat een mooi gezicht, een slinger van allemaal lampjes zien we ze naar beneden fietsen, in elke bocht branden er honderden kaarsen met daarop namen. Achter al deze namen zit een verhaal, het éne verhaal loopt wat beter af dan het andere, maar toch allemaal verbonden met elkaar door dat éne woord “kanker”.
Her raakt ons diep, het is zo mooi, zo surrealistisch om dit te zien in de vroege ochtend met de nevel om ons heen, maar toch ook zo wrang.
Je hoort kreten van, je kunt het hè, ik sta boven te wachten op je, of, succes, je bent een kanjer, zet hem op.
Langs de gehele weg hangen er spandoeken met leuzen en namen, op de weg is met verf aanmoedigingskreten en namen van vele fietsers geschilderd.
Deze 2 dagen hebben wij en honderden mensen met ons langs de weg gestaan om al deze renners aan te moedigen, we hebben onze handen kapot geklapt, en geschreeuwd dat ze niet op mochten opgeven. Ze weer op de been geholpen, ze een stukje voortgeduwd, alles om ze weer de moed te geven verder te gaan, want “Opgeven is geen optie”.
Er fietst van alles mee, jonge mensen, oudere mensen, soms zelfs bejaarden die hier aan mee deden. Gehandicapten met handfietsen, héle gezinnen, clubs, verenigingen, bedrijven, mensen die zelf deze ziekte nog hebben of hebben overwonnen. Geweldig wat al deze fietsers daar op deze 2 dagen presteerden. En zodra ze boven waren begon de afdaling naar beneden weer, vlug, want ze moeten nog een paar keer deze berg beklimmen!
Maar het waren niet alleen fietsers die deze berg beklommen, er waren ook honderden mensen die deze berg te voet bedwongen.
Bij de finish wordt letterlijk iedere wielrenner naar binnen gepraat door Betty in een roze kostuum, zij staat van ‘s morgens zes uur tot ‘s avonds zes onafgebroken op haar benen de mensen aan te moedigen die bij de finish aankomen om ze weer moed te geven het nog een keer te proberen. Ze maakt er een echt feest van, zij doet dit ieder jaar en ik weet zeker dat zij in 2012 ook weer van de partij is.
Bij elke bocht wordt er ook een optreden gegeven voor het publiek door Maarten Peters en Margriet Eshuijs die het Alpe d'HuZes lied "Sta op stap op en geef niet op!", ten gehore brengen wat ze speciaal voor dit evenement geschreven hebben. Er staan bandjes langs de weg te spelen die zorgen dat de renners de moed erin houden.
En dan bij de finish de ontlading, tranen van geluk, van overwinning, en als ze dan boven op die berg aankomen op 1850 meter, die wijsvinger naar boven wijzend in de lucht “dichter bij de hemel kom ik niet”.
De laatste avond in het sportpaleis, het afscheid waar iedereen even zichzelf kan laten gaan, de tranen, de emoties. Met z’n allen nog even het nieuwe Alpe d'HuZes lied zingen “Dichter bij de hemel kom ik niet”. Kimberly staat boven op de bank en zingt uit volle borst mee. En daarna het feest waar iedereen even alles van zich af kan dansen, zingen en praten, het zit erop.
Het was een héle ervaring, een ervaring die ik voor geen goud had willen missen. Een ervaring die mij weer doet laten geloven in het goede van de mensen, in de saamhorigheid dat we inderdaad met z’n allen werkelijk iets kunnen betekenen voor die ander, als je maar wilt. En dit alles om geld bijeen te krijgen om die sluipmoordenaar, die rotziekte de baas te worden.
Zaterdagochtend gaan de eersten alweer richting Holland, het stadje loopt langzaam leeg en de berg wordt weer van de Fransen……… tot juni 2012, want dan is deze berg weer een héle week van die gekke Hollanders.
Wij hebben nog een dagje de omgeving verkend, het is daar schitterend, maar ook zondag was het voor ons weer tijd om naar huis te gaan. Mijn kleindochter met het kaarsje van haar opa, die zou ze aan oma geven en ik en mijn man met een heleboel indrukken die we hadden opgedaan en die nog allemaal een plaatsje moesten krijgen.
Er is weer veel geld bijeen gebracht, maar nog lang niet genoeg. Er moet nog veel onderzoek gedaan worden naar de ziekte kanker en dat kost geld, veel geld.
Mijn zus en haar gezin gaan dit jaar weer, ze gaan er weer fietsen maar ook vrijwilligerswerk doen om dit evenement weer tot een groot succes te maken.
Voor iedereen die dit jaar weer hieraan meedoet op wat voor manier dan ook, neem ik mijn petje af, veel succes en geniet ervan.
Op het moment dat ik dit nu schrijf gaat het slecht met mijn broer, voor hem zal het te laat zijn, maar laten we hopen dat er in de toekomst iets gevonden kan worden tegen deze ziekte en dit heel veel mensen bespaard blijft.
We moeten hiervoor blijven vechten want “Opgeven is geen optie”.
Lies Lambermond.
|
